ადრე ვფიქრობდი, რომ ყველა თავისით აძლევს ცხოვრებას შინაარს და ამით ივსება ის სიცარიელე რაც დაბადებიდან მოგვყვება, მაგრამ შევცდი! შემიძლია ჩემს მაგალითზე მოვყვე:

ნებისმიერი მოქმედება, ნებისმიერი გადაწყვეტილება ეფუძნება ჩემს საბაზისო მოთხოვნებს. ყოველი აღმატებული აზრი, ყოველი ქველი საქმე თუ გადაწყვეტილებები სინამდვილეში დაიყვანება ჩემი ორგანიზმის წმინდა ბიოლოგიურ მოთხოვნილებებზე. ხოლო ეს მოთხოვნილებები ერთ საბაზისო წყურვილამდე, თუ როგორ ვასიამოვნო ჩემი ტვინი. ამ მიხვედრამ დამაფიქრა იმაზე, რომ ჩემი ქმედებები უნიკალური არ არის, რამეთუ მოთხოვნილებებიც არაა უნიკალური და ისინი ადამიანიდან ადამიანამდე მეორდებიან . შესაბამისად ჩემი ქმედებები შაბლონურია და ის მეორდება სხვებშიც, გარემოდან და ცხოვრების ეტაპის შესაბამისად. ვინმე იტყვის, რომ იმ მომენტში დამდგარი საჭიროების უნიკალურობა გახდიდა ჩემს მდგომარეობას განუმეორებელს და ამით დამამშვიდებდა, მაგრამ რა არის იმის ალბათობა, რომ ეს ვითომ უნიკალური მდგომარეობა ადრე არ იყო, ან მომავალში არ განმეორდება. არის თუ არა რაიმე უნიკალური ადამიანის ცხოვრებაში, რაც სხვაში ან სხვისთვის არ მომხდარა, ან არ მოხდება? და თუ ეს ასეა ცხოვრებისთვის რაიმე შინაარსის თვითნებური მინიჭება აბსურდული შაბლონურობაა. რამეთუ არ არსებობს უნიკალური გზა, რადგან გზა რომელიც აირჩიე შედგება სეგმენტებისგან, რომელიც სხვა და სხვა დროს სხვა ადამიანებმა ან გაიარეს, ან გადიან, ან გაივლიან. შესაბამისად არ არსებობს უნიკალური შინაარსი, მაგრამ არსებობს უნივერსალირი მიზანი, რომელიც თავად სიცოცხლის შინაარსია.

აქ უნდა დავიწყოთ მარტივად. გავიხედოთ, თუ რას შვრება სიცოცხლე სხვა არსებებში, რას ემსახურება ამ არსებების ყოფიერება? ცხოველთა სამყაროში სიცოცხლეს მხოლოდ ერთი მიზანი აქვს და ეს გამრავლების გზით სიცოცხლის ექსპანსიაა, ყველა შესაძლო სივრცეში. მაშ, სიცოცხლის მთავარი მიზანი, თავად სიცოცხლეა!

ადამიანების სიცოცხლეს გარდა გენის დროში განგრძობადი არსებობისა, მშობლის მხრიდან პირმშოსთვის საკუთარი იდენტობის გადანერგვის მცდელობა ახასიათებს. მშობელი ცდილობს შვილი გაზარდოს საკუთარი წარმოდგენების შესაბამისად და ეს წარმოდგენები გადასცეს დროში შვილის სახით. ადამიანის ცხოვრებას აქვს ორი მიზანი, გენისა და იდენტობის მემკვიდრეობითი გადაცემა. მაგრამ ეს არ იძლევა გარანტიას.

როდის კვდება ადამიანი? იტყვით, რომ ფიზიკური გარდაცვალებისას, მაგრამ ეს ასე არ არის. ადამიანი კვდება მაშინ როდესაც კვდება ბოლო ადამიანი, რომელსაც ის ახსოვდა. გამოდის, რომ ადამიანზე მეხსიერება არის მისი განგრძობადი არსებობის გარანტია.

ადამიანის ამ მიზნის მიღწევა შესაძლებელია მესამე გზით. მესამე გზას ასევე შეუძლია გენის გადაცემის მნიშვნელობის ნიველირება. ხანდახან ადამიანის იდენტობა გენის მოთხოვნილებებზე მაღლა დგება. ასეთ ადამიანებს ისტორიულ ფიგურებს ეძახიან. მზგავსი სოციალური მასის მფლობელები იმდენ ადამიანზე და იმდენ თაობაზე ახერხებენ თავიანთი იდენტობის, იდეების/ქმედებების გადაცემას, რომ პრაქტიკულად უკვდავები ხდებიან კაცობრიობის არსებობის შესაძლო ვადებში და ვინ იცის კიდევ იმის იქითაც.

შესაბამისად, ადამიანის სიცოცხლის აზრი იგივე მიზანი, მისი გენისა და იდენტობის ექსპანსიაა დროსა და სივრცეში!

და ეს საბაზისო, აქსიომატური განმარტებაა.

The post სიცოცხლის აზრი და მიზანი first appeared on ANIMO.

მოკლე ისტორია:

1801 წელს, რუსეთის იმპერატორმა ალექსანდრე პირველმა ქართლ-კახეთის სამეფოს გაუქმებას ხელი მოაწერა, მოფიქრებული მიზეზით რომ ერეკლეს შთამომავლებს შორის არსებული კონფლიქტი გადაუჭრელი იყო და რუსეთს სხვა გზა არ რჩებოდა გარდა სამეფოს გაუქმებისა. ახლა ამას რომ ვწერ უკვე 219 წელია გასული. ამ მანძილის განმავლობაში იყო მრავალი აჯანყება, თავგანწირვა და არ იყო ერთიობა 1918 წლამდე. ამ ერთობამ სულ სამი წელი გასტანა ახალ ოკუპაციამდე. მერე მოხდა ის რის შედეგებს დღემდე ვიმკით. რეპრესიების შედეგად განადგურდა მოსახლეობის მოაზროვნე ნაწილი და საქართველო მორჩილი, თვინიერი და სისტემასთან შემგუებელი გახდა. 1989 წელს გამოჩნდა შანსი დამოუკიდებლობის მოპოვებისა და 1991 წელს დეკლარაციით რეალიზდა.

ხარკი:

საქართველომ დამოუკიდებლობისთვის უმძიმესი ხარკი გადაიხადა: 9 აპრილი, აფხაზეთის ომი და 250 000 დევნილი, ცხინვალის რეგიონის დაკარგვა, სამოქალაქო ომი, პრეზიდენტის დამხობა და რაც მთავარია სახელმწიფოს სრული ეკონომიკური გაკოტრება.

დამოუკიდებლობის 30 წელი:

200 წლის მანძილზე საქართველოს არ ახსოვს ამდენ ხნიანი დამოუკიდებლობის მონაკვეთი, თუმცა გამოდგა, რომ არ ვიყავით მზად და დღემდე ფალშსტარტზე ვდგავართ. არის გარკვეული წინსვლა, მაგრამ არა ხელშესახები. იმდენად, რომ მოქალაქემ, ანუ ინდივიდმა თავი თავისუფლად იგრძნოს, განსაკუთრებით კი ეკონომიკური თვალსაზრისით. ბალტიის ქვეყნები სწრაფადვე ტრანსფორმირდნენ დასავლური ცივილიზაციის ნაწილად, რადგან მათი საზოგადოება ბევრად უფრო ახლოს იყო ევროპულ ღირებულებებთან ვიდრე ჩვენი. მათ საზოგადოების ტრანსფორმირება სწრაფად მოახდინეს. ჩვენს შემთხვევაში კი იმის გამო რომ უფრო დიდხანს ვიყავით საბჭოთა ოკუპაციის ქვეშ, დაგვიხოცეს რა მოაზროვნე თავები, ქართველი ადამიანი ქცეული ჰომო სოვიეტიკუსად და შესისხლხორცებული სისტემასთან, აღმოჩნდა ახალი თამაშის წესების ვერ მიმღები. ქართულ საზოგადოებრივ სხეულს გაუჭირდა დასავლურ ვაქცინასთან ადაპტაცია და ხშირად გვერდითი მოვლენები გამოავლინა. განსაკუთრებით ეს გვერდითი მოვლენები თავს იჩენს უფროს თაობაში, მათში ვინც როგორც პიროვნება საბჭოთა საქართველოში ჩამოყალიბდა.

მორალური პასუხისმგებლობა:

ზემოთ მოცემული ტექსტი რომელიც მოკლედ მოგვითხრობს ისტორიას, მიუთითებს უდიდეს მსხვერპლზე რომელიც საქართველომ და ანუ თითოეულმა ჩვენგანმა გაიღო თავისუფლებისთვის. ამიტომ და აქედან გამომდინარე, თითოეული ჩვენგანი ვალდებულია პატივი სცეს მსხვერპს, მსხვერპლს რომელიც გაიღეს დევნილებმა აფახაზეთიდან და სამაჩაბლოდან, მსხვერპლს რომელსაც ამ წუთებშიც გასცემს მრავალშვილიანი სიღარიბის ზღვარს ქვემოთმ მყოფი დედა, მსხვერპლს რომელიც რუსთაველზე მრავალგზის დაგვინთხევია ამ 30 წლის მანძილზე,ადამიანები რომლებიც დავკარგეთ სისხლის მღვრელ ომებში, აღარაფერს ვამბობ მეფის რუსეთის და საბჭოთა ოკუპაციის პერიოდზე.

აღნიშნული, გვაკისრებს ვალდებულებას ერთმანეთის წინაშე, რომ ეს ქვეყანა იყოს წარმატებული, განვითარებული და მდიდარი. ამისთვის საჭიროა კარგად ვფლობდეთ დემოკრატიას, როგორც მიზნის მიღწევის იარღს და არა როგორც თვითმიზანს. ნატოც, ევროკავშირიც იმ იარაღთა ნაწილია, რომელიც აუცილებელია ქართველთა კეთილდღეობისთვის. ხოლო ჩამოთვლილთა კარგად ფლობისთვის აუცილებელია ცვლილებები, ცვლილებები არა მარტო სახელმწი ინსტიტუტებში არამედ, თითოეულის გულსა და გონებაში. აუცილებელია ჩვენს თავებს და გარემოს შევხედოთ სხვა კუთხით, სხვა თვალით ვიდრე ამას გვეუბნებოდნენ, გვასწავლიდნენ, გვირჩევდნენ მამები, თუნდაც წინაპრები ტრადიციის დაურღვევლობის ეგიდით. საქართველო უნდა განთავისუფლდეს, როგორც მისი “დიადი” წარსულის წნეხისგან, ასევე გაისაზრისოს ნაკლოვანებები დღევანდელი საზოგადოებისა. დროა ახალმა თაობამ გადააბიჯოს წინა თაობის სულში აქოთებულ საბჭოთა გვამს და იპოსვოს თავისი გზა, რომელიც უცილობლად იქნება ქართული. იცნოს მტერი და მიაგნოს იმ გზებს, რითიც მოწინააღმდეგე პოულობს ღრიჭოს ჩვენს სახელმწიფოებრივ სხეულზე. გარდაქმნას, ან აუცილებლობის შემთხვევაში საერთოდაც მოიშოროს თუნდაც მას ერქვას ათასწლოვანი ტრადიცია. მოიშოროს მომავლის სახელით!

ცვლილებებია თავისუფლების გზა და მორალური პასუხისმგებლობა ერთმანეთის წინაშე!

The post მორალური პასუხისმგებლობა! first appeared on ANIMO.

სამარშრუტო ტაქსი. ჩვეული ადგილი. ვზივარ ბორბლის თავზედ, კენტ სავარძელში. მუხლებზე მიდევს ჩანთა. ჩვეულად მივდივარ დარბაზში. მძღოლიც ჩვეულად უჩერებს მგზავრებს, მე ყურსასმენებში, ჩაფლული ჩვეულად არ ვაქცევ ყურადღებას და ასე ჩვეულად დღეს უნდა ვივარჯიშო. უცებ უჩვეულო მოხუცი უჩვეულო ადგილას აჩერებს და ახალგაზრდა ქალს უჩვეულოდ უთმობს სამარშრუტო ტაქსში.

– აბრძანდით მშვენიერო! – ” მომესმა თუ გავიგონე, ყურსასმენები ხომ არ მოგვეხსნა?” – მივმართე ჩემს მეს, ისიც ჩვეულად დამეთანხმა.

– მადლობა! – ქალი შერცხვენით ამოკეკლუცდა თითქოს უკანალზე უპწკინესო. ჰმ ვინ იცის?! ჩამოიარეს და უჩვეულოდ ანუ მოულოდნელად ცალ ცალკე, იგივ ერთურთის განშორებით დასხდნენ, უკან, გრძელ სავარძელზე. დავიძაბე, აბა რა იქნება შემდეგ? ვკითხე ჩემს მეს. ის კი უჩვეულოდ დუმდა.

– კარგი გოგონა ჩანხარ! – განაგრძო სავარძელში მოკომფორტებულმა მოხუცმა.

– ჰმ! – კეფით ვიგრძენი როგორ შეიშმუშნა “სანადირო ხოხობი რკინის მანქანაში გამომწყვდეული”.

– ბავშვობიდან მასწავლიდნენ ქალებთან თავაზიანი უნდა იყოო, ასე გავატარე მთელი ცხოვრება, აგერ უკვე 84 წლის ვარ და ჯერ ქალისთვის არ მიწყენინებია! – ვერ ვხედავდი, მაგრამ აშკარა იყო, რომ თავისი ორღობე კბილებით დაღრეჯილ-აღტკინებულად შესციციმებდა.

– კარგია, კარგად გაუზრდიხართ! – წაიბურტყუნა ქალმა და უჩვეულო სიჩუმე ჩამოვარდა. თითქოს ყურდაცქვეტილ მგზავრებთან ერთად ძრავიც მიწყნარდა და დაძაბულ ატმოსფეროში ლივიტირდაო ჩვენი ტრანსპორტი.

– ბაბუუუ! – არავინ ელოდა ამ უჩვეულო სიტყვას, რამეთუ ბაბუას აშკარად ჰქონდა “მატორი” ადგილზე. ტემბრი იცვალა, მშობელივით მზრუნველი გახდა და სამარშრუტო ტაქსმა ერთიანად ამოისუნთქა. – მე თბილისში გაზრდილი კაცი ვარ! – განაგრძო ოღრაშმა – აი “კარენნოის” რომ ეძახიან, გაგიგია ალბათ!

– კი როგორ არა! – გაისმა წვრილი ხმა

– ადრე თბილისი სხვანაირი იყო ბაბუ, ახლა ბოდიში და ეს ჩამოთრეული ხალხი არაფერს სცემენ პატივს. ნაგავი, რომ ნაგავია იმას ყუთში კი არა ყუთის გვერდზე ყრიან, მთლა უარესი ზოგი ფანჯრიდანაც ისვრის. ვერ ისწავლა ამ ხალხმა თავისი ქვეყნის სიყვარული, აბა რა უნდა ელაპარაკო ამათ?!

– აბა, აბა! – უკვე ჩვეულად უპსუხა ქალმა

– ჰეჰ, ჰა,ჰა – რაღაცის თქმა უნდოდა და უცებ უჩვეულო ხველამ აიყოლია.

– ხომ კარგად ხართ? – გაისმა ჩვეული წვრილი ხმა.

– მა რა, ბევრ ახალგაზრდას არა ვჯობივარ?! – მიუგო უჩვეულომ სასტიკი ხველებით, რომელიც არ წყდებიდა. ქალი შეწუხდა, თითქმის მიახლოვებაც გაბედაო, ისიც უჩვეულოდ აგრძელებდა ხველას და უცებ.

– რეებს ბედავთ? – გაისმა წვრილი მაგრამ მკაცრი ხმა

– რა იყო ქალო, ხელი არ შეგხებია? – განაწყენდა უარყოფილი მოხუცი და პირი საპირისპიროდ ჰქნა.შეშფოთებული ქალი თავის ადგილს დაუბრუნდა. ისიც აშკარად სხვა მხარეს იყურებოდა.

ასე გავიარეთ რამოდენიმე დაძაბული გაჩერება და რადგან აღარაფერი ხდებოდა, ჩემმა მემ მიბრძანა ყურსასმენები ჩვეულ მდგომარეობაში დამებრუნებინა. მეც დავუჯერე, ასე მეძახის კაი ბიჭი ხარო და იმედებს ხომ ვერ გავუცრუებდი. “არქთიკ მანკის ინტრო” არ ჰქონდა დასრულებული, რომ მოხუცის უჩვეულოდ შეწუხებული ხმა უკვე შეჩვეულად მომესმა.

– ამ ხალხთან, როგორ უნდა აშენო ქვეყანა? – კითხულობდა ხმამაღლა – არაფერი უყვართ, ერთმანეთი ეზიზღებათ და ვერ იტანენ, განა ასე შეიძლება? – ქალი უკვე ჩვეულად აღარ პასუხობდა, ის კი მიუხედავად განაგრძობდა – ასე არ იყო ადრე, ეჰ სად არიან ის ჩემი მეგობრები? როდის ვისწავლით ჭკუას, ერთმანეთის სიყვარულს, წესებისა და კანონების მორჩილებას?! – ასე იძახოდა, შემდეგ სხვა ჭრელი მჭერმეტყველი სიტყვებიც გვესროლა დაუნდობლად. წამით გულწრფელად დავუწყე მოსმენა. კი ოღრაშია, მაგრამ სიმართლის მარცვალს დებს სიტყვებშითქო. არ გაჩერდა, იგრძნო რა აუდიტორიის მზერა უფრო და უფრო აღმატებული მორალით გვიმკობდა ყურებს. ვაჰ აი მოხუცი, აი კაცი, ქართველი ბაბუს ეტალონი, ოღრაში მაგრამ მართალითქო, როდესაც ბოლოში მჯდომი, საუბარ საუბრით დაიძრა, მოძრაობდა ანაზდეულად, უჩვეულოდ და გასაოცრად. ჩახტა გაჩერებაზე მგზავრობის ფულის გადაუხდელად და გაოცებული დაგვტოვა. თითქოს ამ სიტყვებით ან და თავისი ცხოვრების გზით დაიმსახურა უფასოდ მგზავრობაო, რამეთუ მისი ჭკუით ეკუთვნოდა!

სიტყვები ლიტონი აღმოჩნდა

რა საცოდავია ადამიანი, რასაც ხედავს იმას უარყოფს და ტკბილს სიტყვებში ცვლის. რა აფსურდია იმედის ქონა, როდესაც თვალწინ მაგალითი გიდევს და ეჰ, მაინც! როგორ შეიძლებოდა ეს ბაბუ ოღრაში და თან სიტყვების ერთგული ყოფილიყო?!

The post ოღრაშის მორალი… first appeared on ANIMO.

გრუზინი არის ჰომოსაპიენსი რომელიც ჰომო ერექტუსობისაკენ მიისწრაფვის.

გრუზინი არის ადამიანი, რომელიც გაღვიძებული უკვე უკმაყოფილოა. ის გააღვიძეს ტკბილი ძილიდან და ისევ ამ საშინელ ცხოვრებას მოაბრუნეს. ნაწყენობა მისი თანმდევი ატრიბუტია რადგან იმედი აქვს გაცრუებული: ქვეყნისგან,მშობლებისგან, მეუღლისგან, მეგობრებისგან, შვილებისგანაც და საბოლოო ჯამში თავისი თავისგანაც. თუმცა ამას არ აღიარებს.

მუდმივად განადიდებს წარსულს, სძაგს ამწმყო და ვერ ხედავს მომავალს. არის დიდრონი და ამპარტავანი, რადგან ოდეს ყოფილა დიდი საქართველო. ეს შეგრძნება ყოველშია, მირაჟული უპირატესობისა სხვა ერების, სხვა ხალხის და მათ შორის ახლობელი ადამიანების მიმართაც. ყველა გრუზინი ყველა გრუზინზე მაღლა დგას.

თუ ვინმეს დაინახავენ რაიმე კარგს აკეთებს მაშინვე უპოვნიან ნაკლს, რომ რამენაირად გაამართლონ თავიანთი უმაქნისობა. სხვისი დაკნინება გრუზინისთვის მასზე აღზევებას ნიშნავს. ასე უფრო მარტივია , რადგან სხვისი აღიარება თავისი თავის ირიბ დადანაშაულებას ნიშნავს უმოქმედობაში, უძრაობაში ეს კი დისონანსში მოდის მის დიდრონ პერსონასთან. ამიტომაც უარყოფა რეფლექსად ქცევია და ალტერნატიულ რეალობას იქმნის, სადაც სამეფო გვირგვინი მას ადგას თავზე და სხვები ჰორიზონტს მიღმა თავიანთი გლეხუჭა ცხოვრებით ცხოვრობენ. ყოველი გრუზინი სარკეში მეფეს ხედავს და მართლაც, მას ყველა ატრიბუტი აქვს მეფობისა: სიზარმაცე, მბრძანებლური ტონი, დავალებების გაცემის უნარი, “ექსპერტი” ყველა სფეროში და არ მცოდნი ცალკე აღებული არცერთის. მაგრამ თავის თავში უსაზღვროდ დარწმუნებული, რეალობის უარყმყოფი და მასთან სასტიკად დაჯახებულია. ამასთან ღარიბი, ფლიდი, ვერგამტანი, უნიათო, მჩაგვრელი, ზოგან გაბოროტებულიც.

გრუზინს არ უყვარს განვითარება. საკუთარ თავზე შრომა ალქიმია ჰგონია, რომლის შესწავლაც მისთვის უბრალო დროის კარგვაა. ამიტომაც ჯობია დრო სხვა რამეში დაკარგოს. მაგალითად, მოყვეს თავისი მეფური ბუნება, გაშალოს ფარშევანგის კუდი, რამეთუ ღრმად წამს მისი ბაქიბუქობა მომხიბვლელია და გასაგები. მართალიც ასეა, სხვა გრუზინები ტკბილად ისმენენ გრუზინულ ამბებს, რადგან ეპოსურად გაფორმებულ ამბავს თავის თავთან აიგივებენ და ამით დროებით ივსებენ იმ სიცარიელეს, რომელსაც რეალობასთან აცდენა უქმნით.

გრუზინისთვის ყველა ტრადიცია წმინდაა და მისი მოდიფიცირება, თანამედროვეობასთან ინტეგრირება, წარმოუდგენელი. ის კი არა სიტყვა მოდიფიცირებაც კი სატანური ჰგონია, რამეთუ მასში ხედავს დამდგარი და ჩამყაყებული, მაგრამ უკვე შეგუებული გარემოს შეცვლას. ამიტომაც გრუზინი ეწინააღმდეგება ყველაფერ განსხვავებულს და ახალს სკეპტიკურად უყურებს. ამით იცავს თავის უნიათობას, შიშს შეცნობისა.

ყოველი გრუზინი მართლმადიდებლად თვლის თავს, მაგრამ ეკლესიას უფრო ბიუროდ აღიქვამს სადაც ცოლის ღალატი, მეგობრის საქმეში გადაგდება ან თუნდაც უარესი აუცილებლად მიეტევება და თუ მისი სული რაიმე მძიმე ცოდვით არის დამძიმებული, მან იცის რომ გარკვეული შესაწირის სანაცვლოდ სულს ერთი-ორად შეუმსუბუქებენ.

გრუზინი მტერს სცნობს მოყვარედ თუ ეს მის ინტერესებში მოხვდა. მას უჭირს საერთო იდეის დანახვა და ამ იდეისთვის ბრძოლა ხო საერთოდაც ეზარება, რადგან ხედავს, რომ არც სხვები იხწვიან. გრუზინისთვის მთავარი იდეა არ მოიცავს რაიმე მის პერსონაზე უფრო მეტს, რადგან მისი პერსონა მისთვის ყველფერზე დიდია.

გრუზინი არის ადამიანი, რომლისთვისაც სიკეთის კეთებას ფუნქცია აქვს და ეს ფუნქცია ინვესტირებაა, რომელმაც მალე სასურველი შედეგი უნდა გამოიღოს. გრუზინი არის ადამიანი რომელიც უბრალოდ, ბუნებრივად კი არ იღიმის, იღიმის იმიტომ რომ საჭიროა.

რას იტყვით დავრჩეთ გრუზინებად?

The post “გრუზინის” ანატომია first appeared on ANIMO.

დილით რაღაც გაგუდული ხმა მაღვიძებს. ერთხელ, მეორედ! გახელაც არ მინდა, ჯერ ფანჯარაზე არეკლილი მზე დახუჭულ თვალებში არ მანათებს, ესეიგი ადრეა. მაგრამ გაგუდული ხმა მიახლოვდება და სხვა გზა არ არის. მბჟუტავი სინათლე მიქიცინებს ნეორონებში და ცოცხით მომარჯვებულ დედას შოკირებული შევყურებ. მეთქი არა, ჩემზე? როგორ კაცო! დედა? გამიელვა ფიქრებმა, როცა მოძრაობა შევამჩნიე. საბანს ჩახუტებული კალია ამაყად დამყურებდა, მისი სფინქსივით გაშეშებული სხეული უძრავად დამდგარიყო მორიგ ნახტომში მომზადებული. მივხვდი რა, რომ კალიას სასიკვდილო საფრთხე გადაუდებელ ზომებს მოითხოვდა, სასწრაფოდ გადავეფარე და ისიც უმადურად შემასკდა შუბლზე. საწოლი, სკამი, იატაკი, დივანი: ბრაგან ხელში ცოცხი, ბაძგვან მხარში ცოცხი, სადღაც ბრძოლის შუწელს შევთანხმდით, რომ “ლეტალურ” იარაღს აღარ გამოვიყენებდით! ისევ იატაკი, მერე მაგიდა და ბოლოს კომპიუტერთან მოხერხდა აჯანყებულის გაკავება. ოჰ, როგორ ფორთხავდა საწყალი, ვეცადე არ გამეჭყლიტა, წამით “ვისა ბიჯოოოო” სახე მტყორცნა და ჭიდაობა განაგრძო. სასწრაფოდ აივანზე, ნიავმა აიტაცა, ასე ნარნარად გაშალა ყავისფერი ფრთები გადარჩენილმა. ამაყი მზერა გავაყოლე, მშვიდობით ჩემი კალია, “მაგრამ, ბიჭო, რაღაც ძაან მაღლა მიფრინავთქო” გავიფიქრე, როდესაც მერცხალმა უადვოკატოდ სასიკვდილო განაჩენი გამოუტანა და სინათლის სიჩქარით ჩამიქროლა. ახლა, როცა მაგ მერცხალზე ვფიქრობ ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ მკვლელობის შემდეგ მადლობის ნიშნად თვალიც კი ჩამიპაჭუნა და ამით კიდევ უფრო შემზიზღდა მისი შავრაზმული, ბნელი, მანტია მოსხმული სილუეტი. იცოდეთ… ეგ მერცხალი ჩემი მტერია!!!

The post რიგითი კალიას გადასარჩენად! first appeared on ANIMO.